امروز وقتی از زیر یه درخت عبور میکردم صدای زیبایی گوشم را نوازش داد .

 

آری صدا صدای خرد شدن برگهای مرده زیر پای من بود.

 

نگاهی به درخت کردم هنوز درخت برگهای سبز داشت که به انسان شادی می داد .

 

میخواهم برایتان درباره ی برگ بگویم . برگی که از تولد تا بعد از مرگ همیشه زیباست .

 

آری وقتی برگ متولد میشود با آن رنگ سبز زیبایش به انسان شادی و طراوت خاصی می بخشد و انسان را

 

زنده نگه می دارد و وقتی که مرگش فرا می رسد بدون هیچ منتی بر درخت از آن جدا می شود تا جایش را

 

به جوانه تازه ای بدهد و با رقص در هوا برای آخرین بارنیم نگاهی به دنیای اطرافش می اندازد گویا از این

 

دنیا خدا حافظی می کند و این خداحافظی چه زیباست در چشم هر انسان

 

به زمین که می رسد دیگر در این دنیا وجود ندارد ولی با عبور یک نفر از روی آن

 

خرد می شود و صدای دل نشینی از آن پخش می شود تا دیگر اثری از آن در این جهان باقی نماند .

 

آرزو می کنم که فقط یک آرزو توی دلتون باقی بمونه.

 

 هواي باغ پاييزم شكفتن رفته از يادم چنان بيگانه  

با خویشم كه حتي ، سايه ام نمي ايدبه دنبالم...!!!

 

C                  Em                 F

کی اشکاتو پاک می کنه   شبا که غصه داری                

C                   G7                       C

دست رو موهات کی میکشه   وقتی منو نداری

 

C                           Em             F

شونه ی کی مرحم حق حقت میشه دوباره                     

Dm            Gm                      C

از کی بهونه میگیری    تو شبای بی ستاره

 

C                             G    

برگریزون های پاییز   کی چشم به راهت نشسته            

                                        F

از جلو پاهات جمع می کنه   برگای زرد و خسته

 

F                 G             C

کی منتظر می مونه  حتی شبای یلدا                            

F                 G             C

تا خنده رو لبات بیاد   شب برسه به فردا

 

C                          Dm          C

کی از سرود بارون   قصه برات می سازه                   

                 G                         C

از عاشقی می خونه   وقتی که ماه درازه

 

C                            Dm                  C

کی از ستاره بارون     چشماشو رو هم می ذاره           

         G                             C

نکنه ستاره ای بیاد    یاد تو رو نیاره  .....

 

عاشقان , عشق را قهر می فروشند .

ارزانش مفروش .

عشق بلند تر از آن است ,

که زیر کوتاه نگاهی عتاب آلود پامالش کنی

عشق حقیقی تر از آن است ,

که پشت ابری حیاهای ناراستین , پنهانش کنی .

عشق , یتیم تر از آن است ,

که به دست رود خانه ی روزگارش بسپاری .

از صلیب های کهنه ی سنتی که بر گردن می کشیم ,

امید معجزه نیست .

                  عشق, مسیحای زندگی است ....

 

نیمه شب بود و غمی تازه نفس

ره خوابم زد و ماندم بیدار

ریخت از پرتو لغزنده ی شمع

سایه ی دسته گلی بر دیوار

 

همه گل بود ولی روح نداشت .

سایه ای مضطرب و لرزان بود

چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه

گوئیا مرده ی سر گردان بود .

 

شمع, خاموش شد از سایه ی باد

اثر از سایه به دیوار نماند .

کس نپرسید, کجا رفت؟ که بود؟

که د می چند در اینجا گذراند .

 

این منم خسته در این کلبه ی تنگ

جسم درمانده ام از روح جداست .

من , اگر سایه ی خویشم , یا رب

روح آواره ی من کیست؟ کجاست؟

 

عزیز من !
زندگی بدون روز های بد نمی شود , بدون روزهای اشک و درد و خشم و غم , اما, روزهای بد , هم چون برگ های پاییزی , باور کن شتابان فرو می ریزد زیر پاهای تو . اگر بخواهی , استخوان می شکند و درخت استوار و مقاوم بر جای می ماند .
عزیز من !
برگ های پاییزی , بی شک در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت و مفهوم بخشیدن به تداوم درخت , سهمی از یاد نرفتنی دارد ...